Tuesday, April 10, 2007

Hari ni aku pegi ke Subang Hitech area untuk dapatkan tandantangan klien aku. It was almost about to rain when I drove to his place. Sampai saja kat sana, client aku pulak tak ada. Adoiiihhhh! Kena menunggu sekejap.

I guess it was okay because I had a chance to have a chat with Indian guards at the guard post. You see, MAXIS is not only owned by the telecommunication mogul who is not only Indian, but it is also guarded by the Indian. But it's alrite, they are friendly people.

Ada pulak satu makcik cleaner ni baru habis bekerja. Kesian dia. Baru nak balik, tengok-tengok hujan dah turun dengan lebatnya. Dia duduk menunggu lama juga di sebelah pondok jaga tu. Aku sempat bersembang dengan makcik indonesia ni. Tak lama lepas tu aku nampak dia nak pinjam payung dari pondok jaga. Katanya dia nak redah hujan jalan kaki hingga ke bus stop yang boleh tahan berpeluh jugak kalau menapak dalam hujan tu.

Masa tu client aku baru saja sampai and aku pun cakap kat makcik tu, takyah jalan kaki ke sana. Biar aku hantar dia terus sampai ke depan area rumah dia. Hujan-hujan macam ni, kesian pulak dia tunggu bas dalam hujan. As soon as I got the client's John Hancock, terus aku jemput makcik cleaner tu naik kereta. Sambung balik berbual pasal dia. Macam-macam aku tanya pasal makcik tu. Dari mana asalnya, dah lama ke kerja di sini...suaminya pulak kerja di mana..

Aku rasa seronok dapat tolong orang. In fact, aku rasa lagi seronok dapat kenal orang. Lagi pun, tak rugi pun kita tolong orang for as long kita tau orang tu tak jahat pun.

So moral of the story...tolong la sapa-sapa pun. Jangan sebab kita pakai pakaian yang lagi mahal daripada orang lain, atau pun profession kita lebih hebat dari orang lain..jadikan hati kita hitam dan sebal untuk bantu orang lain. Mesti at the end of the day, kita rasa tak best kan?

So today, I smile with a victorious feeling. A feeling of wanting to help more people. How about you?

No comments: